|
"Bir şeyi zorla kabul ettirmeye çalışmak, şekil almış kuru bir hamura yeni bir şekil vermek gibidir.”
Hecekondu
Şiirler gittikçe aynı oluyor. Şiir heveslileri birbirine ayna tutuyor; herkeste ayna kelimeler… Ki bundandır edebiyat şehrindeki “hecekondular”…
Şiiri çok sevmek, çok birikimli olmak, şiirden anlamak, şiir yazmak için kafi değildir. Yahu, sen çok bilgili, şiire saygılı-sevgili, şiirin elementini bilensin, bu başlı başına güzeldir, yeteneğin yoksa, yazma! Daha doğrusu yazmak için beyhude çabalama! Bu çaba; o birikimini, şiir sevgini, şiirden anlayan insan profilini gölgeler. İllâ şiir yazacağım diye inat etme!
Bazen, şiddetli bir şekilde uyumak istersin ama uyuyamazsın. Bu uyuyamamanın nedeni, şiddetli bir şekilde uyumak istemendir. Zihnindeki şiddetli istek, bünyenin rahatlayıp, kendini ölümün küçük kardeşi uykunun ellerine bırakmasına engel oluyor. Böyle durumlarda, uyuyamadığı için insan çok agresif olur. Şiddetle şiir yazma isteği olan da yazamadığında çok agresif oluyor. Yahu kurbanım, hele evvelemirde kendini bir rahat bırak, kendi başına belâ olmuşsun. Bir sükûnete ersin için, belki eriyen için, bir şiirin kandilini için için yakacaktır. Ha, yine olmadı mı, yazma kardeş!
Zorlama, Ismarlama, Şuursuz Şiir mi Yazılır?(!)
İllâ şiir yazacağım diye inat edersen, kelimelerini başkalarının anlamlarına isnat edersin. Şu şiirden, şu güzel kelimeyi; bu şiirden, bu farklı kavramı alıp kendi kıvamında bir şey yapmaya çalışırsın, evet şey olur o ama hiçbir zaman şiir olmaz!
Edebiyat dünyasında sen de ol; bu, illâ şiir yazmakla olmaz ki! Şiirin şehrinde hecekondular yapmaktansa, şiirin şuurunun orta yerinde kiracı ol. Kimi, şiir yazmak için; mum yakıyor, sigara içiyor, hüzünlü müzikler dinliyor… Lâ havle!
Yazma kardeş!
Sen yazdıkça, aynımsı cümle yığınları artıyor, sözler birbirine benziyor; sözde şiirler çoğalıyor ama hiçbir kıymeti yok, kilobayt israfı şiirimsiler. Bu beyhude çaban; en başta şiiri seven, anlayan kalbine, aklına bir ihanettir. Şiir yazayım derken, bize kırk yamalı bohça getiriyorsun, kendin gönüllü olarak kanıyor, bizi de kandırmaya çalışıyorsun, ayıp değil mi!
Hecekonduları yıkma emri geldi. Emri aldım ve uyguladım. Edebiyatımız, yedek parçalı şairler, elek paçalı çakma şiirler çöplüğüne döndüğünde; ölmüşsem veya hayatın son demlerindeysem, bir şey yazmamış olmamak için yazdım*. El’şiirin haysiyeti için yazdım.
*Cümlede bir kıvam eksikliği var. Kimi zaman dil, anlamlarıma dar geliyor, bazen, cümlelerin biçimini değişik imlâlarla inşa etmemin bir nedeni de budur.
Daha çok şey yazılabilirdi. Lâkin bu bir görev yazısıydı; yangını söndüren itfaiye eri, sonrasına karışmaz. Benimki de bu anlamda böyle bir hesaptır.
Not: Hecekondu ifâdesi daha çok, ölçülü şiir yazacağım diye, kelimelere takla attıran, kavramların belini kıran zevata yakışıyor. Daha önce beyan etmiştik, bir daha irâd edelim; herkes şair/yazar olmak zorunda değil, Cenabı Hâk, herkese farklı yetenekler vermiştir, takdire rıza göstermeyen, başını betona vurur.
Kutîlerin ayaklarından, büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öptük.
Niğde Soğuklar Dibâcesi
Hazân içi’n Hüzün
‘Bulutsal Hüzünler
01 Kasım 2011, 06:55 |
Yorumlar
RSS ile Abone Ol (Bu makaleye yapılan yorumlar için RSS beslemesi)